..!

olmaz birtanem..
olmaz sevdiğim..
olmaz, inan bana olmaz;
aşk böyle olmaz..

  bugünlerde dilimden düşmeyen Candan Erçetin'in-Olmaz adlı şarkısnın mısraları..artık sebebi her neyse, sürekli bu şarkıyı dinleyip sürekli bu mısraları geçiriyorum kafamdan, yada onlar geçiyor bana sormadan?
  uzun zamandır doğru düzgün bir cümle kurmadım, ancak kurmadığım cümlelere kelime beğenmek zorunda bırakıldım.ve bu kurmadığım, ama kelime beğenmek zorunda bırakıldığım cümlenin sonuna noktasını koymak zorunda kaldım..olmadı, zorla yürümedi; yürütemedim.istediğim bu değildi zaten en başından beri belliydi.ancak hayır diyememek mi desek, yoksa içimdeki cümle kurma isteğinin tetiklemesimi bilemedim.tek istediğim karşımdakini kırmadan, üzmeden "ah" almadan koymaktı noktayı ama kelimelerein getirdiği yer yine aynıydı..
  yazarlığım yok, kelime ve cümlelerim yerinde değil belki, ama yazma isteği var nedense melankolik geçen bu günlerde.bir şarkıyla kapatıyoruz efenim yazımızı.

uslansan da farketmez benim için öldün
dün gece son gözyaşım aktı hayata döndü
eski bir sevdayı sızlattın diye
çok sevdim zannetmiştim artık gözümden düştün.

not:şarkının ruh halimle bir alakası yok

Eğer bir gün yolunuz bir üniversiteye düşerse…

Beceriksiz adımlarla yürüyen bir kıza rastlarsanız. Sanki düşecekmiş gibi, sanki ayakları birbirine dolaşacakmış, bir yere takılacakmış gibi. Merdiven kollarını sıkı sıkı tutuyorsa. Aceleyle yürüyorsa mesela. Kalkacak son vapura, son trene yetişecekmiş gibi hızlı atıyorsa adımlarını. Yere, toprağı incitecekmiş gibi basıyorsa, yer çatlayacakmış gibi ürkek atıyorsa adımlarını. Şaşkınsa bir masaldan şehre düşmüş gibi.

Eğer bir gün yolunuz bir üniversiteye düşerse…

Utangaç bir kız yüzüyle karşılaşırsanız, başını yerden kaldırmıyorsa. Gözlerine hüzün düşmüşse. Karanlık değmişse bakışlarına. Gece gökyüzünü seyretmekten ay ışığının izi kalmışsa yüzünde. Gözlerinden yıldızlar dökülüyorsa mesela. Nereye baktığı anlaşılmıyorsa. Her şey gözlerinde kayboluyorsa. Kirpiklerine yakamozlar takılmışsa. Gözleri denize bakan bir balıkçının gözleri gibiyse.

Eğer bir gün yolunuz bir üniversiteye düşerse…

Genç gürültülerin arasında sessiz bir kıza rastlarsanız, kalabalığın ortasında bir sükut yürüyorsa. Tam konuşacakken dudakları titriyorsa, saklaması gereken bir sırrı taşıyormuş gibi. Bir ortaçağ bilgesinin susuşu gibiyse sessizliği. Henüz evrenin yaratılmadığı zamanlardan kalma bir sükutsa mesela. Bir Hint hikayesinin tanrısal suskunluğunu taşıyorsa.

Eğer bir gün yolunuz bir üniversiteye düşerse…

Saçlarını taramayı becerememiş bir kızla karşılaşırsanız. Konuşurken saçlarını savurmuyorsa. Sıkı sıkıya tokalarla yapıştırmışsa saçlarını. Uyumsuz kıyafetler varsa üzerinde. Yakıştırmamışsa giydiklerini. Güzelliğinden utanıyorsa mesela. Yaz sıcağında boğazlı bir kazak giymişse. Bir pardesü giyip yün bir başlık takmışsa kafasına. Ya da modası geçmiş bir şapka takıyorsa. Ellerini sürekli başına götürüyorsa, saçlarını tıkıştırıyorsa şapkasından içeri. Ürkekse, bir başınaysa…

Bilin ki o kız, başörtülü bir kızdır.

Bilin ki, bir kez daha kaybetmişizdir.

kimileri kaybolur unutulur
hatta sesi bu şehirde
bir gidenle bir kalanın bilinir hikayesi
kimileri hayattan mutlu sonlar çalar bu şehirde
kimininde bizim gibi yarım kalır hikayesi

bir hüzün şehri ayırdı bizi
ve bu son olmayacak
göz yaşıyla beslediği
her aşk ölümü tadacak

ne dualar kurtarır bizi artık
ne de zaman
unutabilmek gerek bazen ağlamadan
ne yeni bir aşk avutur bizi
ne de geçmişin izi
kabullenmek gerek bazne yenilgiyi

bir hüzün şehri ayırdı bizi
ve bu son olmayacak
göz yaşıyla beslediği
her aşk ölümü tadacak

bir hüzün şehri ayırdı bizi
ve bu son olmayacak
göz yaşıyla beslediği
her aşk ölümü tadacak

Tertemizdi sanki dünya gözlerimi açtığım anda
Hiç düşünmeden inandım masal tadında yarınlara
Yalanlar ortasında kaldı tüm çocukluk anılarım
Çizgi romanların dışında bir kahraman bulamadım
Toz pembe olmasaydı keşke tüm rüyalarım
Hep sorular sordum ama cevaplarını alamadım
Hep yalan söylenmiş hep yalan
Kavuşamadı hiç ayrılanlar, masallar gerçek olmadı
Aşık oldugum sokaklarda kimseler konuşmadı
Ama şehir hiç susmadı hep ağladı hep ağladı…

Son bir umut verse biri
Ve güzel olacak bir gün herşey dese
Ben inanirim belki de bu yalana
Ben de alışırım gözlerimi kapamaya

Bir yol görünse uzaklarda ışıklar altında son bulan
Melekler alsa beni götürse karanlığa teslim olmadan
İşkence gördü asfaltlar, çatlaklarına kan doldu
Yıkıntılar arasında kaç çocuğun hayalleri kayboldu?
İnsan neden kendini unuttu neden kendinden oldu?
Hangi yolda kaç kişi bir hiç uğruna canından oldu?
Hep yalan söylenmiş hep yalan
Ayrılanlar hiç kavuşmadı, dinlediğim masallar hiç gerçek olmadı
Kimse sandığım kadar masum kalmadı, savaş durmadı ölüm azalmadı

Son bir umut verse biri
Ve güzel olacak bir gün herşey dese
Ben inanirim belki de bu yalana
Ben de alışırım gözlerimi kapamaya

Senin varlığındı kalbimin kapılarını açan sendin anahtarı kalbimin. Ne kelimeler yeter anlatmaya ne de kağıt kabul eder kalemden dökülenleri. Sadece yaşadığım anlardan kalan anılarım yetebilir seni anlatmaya…



Aşk yok aşka inanmam dediğim anlarda çıktın karşıma. Önce gülüşündü seni bana çeken sonrasında o gülüşün altındaki yaralı yüreğin…

O gün hani seni gördüğüm ilk gün; tren istasyonunda yağmur altında saatlerce oturduğumuz ilk gün. Sözde tren beklerken onlarcası geçip gitmişti de aldırmamıştık. Yağmur bedenimi ıslatırken her damlada bir kat daha sana aşık olduğum gün… Yaşama döndüğüm aşkın varlığının kanıtını gördüğüm gün…

Ve sonra…. Sonu olmayan bir yaşam içinde asla gecesi olmayan bir gün gibi doğdun hayatıma. Oysa senden once “yağmurlar bile isyan ederdi akıttığım yaşlara onlar bile benim kadar ağlayamazdı”. Ya bu ben değilim yada zaten ben bende değildim… Hayallerde yaşatılabilirdin bir rüyada yer alabilirdin belki de bir masal karamanı olabilirdin ama benim olamazdın.

Sen gideli iki gün oldu Asırlara bedel iki gün Ellerim ceplerimde caddelerde yürüyorum. Birlikte dinlediğimiz şarkılar kulağımda. Ya da odama kapıyorum kendimi görmek istemiyorum senden başkasını. O kadar çok alışmışım ki sana. Senin üzerine kurulmuş tüm hayallerim. Sen gittin ben bittim hayallerim yok artık geleceğe dair.

Bil ki; içimde her zaman sıcacık kanayan bir yara olarak kalacaksın. Sana istediğim zaman söyleyemeyeceğim belki sevgimi ve ulaşamayacak uzattığım ellerim ellerine. Ama ne olursa olsun sana olan sevgim her an artarak yaşayacak bende."

İşte bitti; “Vazgeçtim Senden” ve belki de seninle birlikte kendimden…

Şişeler hala duruyor olduğu yerde
Sanırım sarhoş oldum bu kaçıncı gece
Ortalık yine dağınık boş vermişim
Toplarım nasıl olsa zaman içinde

Yanlızım anladım yine
Yanımda sandım işte

Sabah sabah 9 işe gittin herhalde
Yüzüğü unutmuşsun acelen varmış yine
Bir not bırakmışsın masamısın üstüne
Hoşçakal demişsin 4 gün önce

Yalnızım anlatım yine
Yanımda sandım işte

Yalnızım anlatım yine
Yanımda sandım işte

Sevmek yok gülmek yok
Umudum yok ağlamak yok

Sevmek yok gülmek yok
Umudum yok ağlamak yok

Ağlamak yok ağlamak yok
Ağlamak yok ağlamak yok

Sevmek yok gülmek yok
Umudum yok ağlamak yok

Sevmek yok gülmek yok
Umudum yok ağlamak yok

Ağlamak yok ağlamak yok
Ağlamak yok ağlamak yok

Yalnızım anladım yine
Yanımda sandım yine

Ben Olmayinca

Ben olmayinca hemen bulmussun birini
Yol ayriminda unuttum yeminlerini
Sen bitirdin hem kendini hemde beni
Simdi git artik dönme geri

Kime gidersen git beni unut artik

Bir gün asklar biter hatiralar kalir
Kimi seversen sev hep hatirlatir
Sanma bir baskasi yerimi alir
Gelenler gideni bir gün aratir

Ben olmayinca ondan kurtuldum demissin
Benim yerime bir baskasini sevmissin
Beni zaten aslinda hiç sevmemissin
Üzülmedim hiç dönme geri

Kime gidersen git beni unut artik

Bir gün asklar biter hatiralar kalir
Kimi seversen sev hep hatirlatir
Sanma bir baskasi yerimi alir
Gelenler gideni elbet gün aratir

Nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken 
Günler hayatlar geçiyor!

20'li yaşların başlangıcında?..

önce 18 i bekledim..18 oldum; gördüm ki bir değişim yok:)
sonra 20 yi bekledim iyi bir haltmış gibi?Ve şu an 20. yaşıma basmış bulunuyorum.aynaya baktım da hala bir değişim yok? :)
tek bir fark görünüyor, yaş ilerledikçe dertlerde artıyor.
ve şu da var ki; son 3 yıldır doğum günümü ilk kutlayan kişi hiç değişmedi..:) İnsanın hayatında vefa'lı kişilerinde olması sevindirici.
tabiki bu vefa'lı kişiler birden fazla olsa fena olmaz mıydı; olurdu.

Aslında "20li yaşların başlangıcında yarımım anlamsızım.." başlıklı bir yazı yazacaktım.ama okuyan falan olur,
insanları sevindirmenin alemi yok:))

sonuç olarak, bir yıl daha geçti; he farklardan biride üniversiteli olarak girdim bu yaşa:)))son 3 yıldır dileğimdi doğum günlerinde.

Bugün benim doğum günüm
Kelimeler büyüyor ağzımdan
Bildiğim tüm hayatlar..
Paramparça paramparça !

kucaktan kucaga atlamayı yaşam felsefesi edinenlere yer yok bu yurekde!